सपना नै सपना रह्यो (कविता)

न सपना नै सपना रह्यो, न त बिपना मै सत्य भयो,
आँधी आयो भेल आयो, न त जिवन नै सुखी रह्यो,
परदेशको बसाई मेरो, उता देशमा अनेकौ बिपत्ती,
त्यहि खहरे खोलो गाउँको, त्यसैले बिनासको रुप लियो,,

बगेर गयो सार जिवनको, बगी गयो सबै आशा अभिलाषा,
न बस्तु रह्यो न भाउ रह्यो, धुरुरु नेत्रले अश्रुधारको रुप लियो,
कयौँ रातहरु काटे मेरा बा आमा दुखमा, बगाई लगयो बैरीले,
न साँस भेटियो न देह भेटियो,कालको कस्तो चक्र चली दियो,

- Advertisement -

यो कस्तो बिचल्ली पर्‍यो, यो कस्तो अर्थको अनर्थ भयो,
कहिले सुकुमार गाउँ मेरो, अहिले मरुभुमीझैँ सुनसान भयो,
दशैँ तिहार आउँथ्यो रमाईलो, लिपपोत हुन्थ्यो घरहरुको दैलो,
न घर रह्यो न रह्यो कुनै निशानी,अब त भिरपाखा उजाड भयो ।

हुक्का थियो चिलीम पनि, ठेकीको दही पनि बगी गयो,
पिँढीमा बस्थे मेरा बा, आमाको चटाई पनि खोई कता गयो,
झाले माले गोरु एक हल थिए, थिए गोठभरी गाई गोरु र बाख्रा,
अब त यादहरु मात्रै रहे तिन्को, तिनै यादहरुको सहारा रह्यो,
तिनै यादहरुको सहारा रह्यो,,,

शरदचन्द्र ओझा”मेदिनीराज”
द न पा-४, बमराडा